Slapen onder de sterrenhemel

Ik had van te voren niks geregeld, maar van Franck en Carin had ik de namen van dit stel gekregen. Zij hadden zojuist een prettige ervaring bij hen achter de rug. Dat is wel handig als je eenmaal bij het visitors centre aankomt. Voordat je op je gemak de mogelijkheden hebt bekeken, heeft iemand vast al de oren van je kop geluld over zijn tentenkamp of de 4WD-tours die hij voor je kan regelen. "I make special price for you", kreeg ik te horen. Niet dat je bang hoeft te zijn geflest te worden, want de prijzen liggen hier toch grotendeels vast. Je wordt er op zo'n moment alleen een beetje door overvallen.

Ik had al besloten bij Fariz & Noor te logeren en vroeg naar hen bij het infopoint. Als snel werd er een neef van Fariz bij geroepen, die vervolgens een kort belletje pleegde. Binnen enkele minuten was ik op weg naar Rum Village, de laatste plek die via asfalt te bereiken is. Daarna is het alleen maar zand en rotsen. Fariz en Noor houden daar samen met ander familie een kantoortje en maak ik alvast kennis met Noor. Fariz ontmoet ik een kleine twintig minuten later. Hij loopt in z'n uppie over het zand en is blij te worden opgepikt om de resterende afstand net een 4WD af te leggen. De eerste indruk is meteen goed. Fariz is goedlachs en grapt er flink op los.

Bijzonder stel
Fariz en Noor zijn een bijzonder stel, te meer dat Noor een Amerikaanse vrouw is. Fariz probeert me 's avonds bij het haardvuur in zijn tent wijs te maken dat hij Noor (eigenlijke naam Paula, Noor is geadopteerde naam) tijdens een tour in de woestijn heeft gevonden. Hij zou haar in comateuze staat hebben aangetroffen terwijl hij een toerist naar een berg dieper in Wadi Rum bracht. Fariz bracht Noor naar zijn tent, bracht haar bij zinnen en verzorgde haar voor dagen. Onderwijl probeerde Fariz te achterhalen hoe ze daar was gekomen. Noor ijlde dat ze in een vliegtuig zat en Fariz keerde terug naar de plek waar hij haar vond om te zoeken naar aanwijzingen. Hij vond echter niks maar door zijn langdurige, goede verzorging en het feit dat hij Noor's leven had gered, wilde zij voor altijd bij hem blijven.

Een prachtig verhaal, maar de waarheid is veel eenvoudiger. Op een dag besloot Noor te reizen, kwam naar Jordanië en werd verliefd op de plek. Ze keerder daarna terug voor vrijwilligerswerk in het bedoeiendorp en werd verliefd op Fariz. Door haar keuze voor Fariz leeft ze nu vrijwel permanent in Jordanië in een tent, met weinig tot geen faciliteiten. Missen doet ze haar oude leven in Chicago niet, behalve een wasmachine. Die had ze nog graag gehad. Voor de rest geniet ze van het leven met de levendige Fariz en van de prachtige natuur.

Het kamp is vrij simpel, maar ook best mooi. In totaal een stuk of negen tenten van 2,5 bij 3 meter met een puntdakje staan in u-vorm opgesteld. De tenten zijn gemaakt van een heel sterk, dichtgewoven doek. Boven de open zijde van de u-vorm staat een gebouwtje waar zich een klein keukentje en een slaapkamer bevindt. Dat huisje wordt geflankeerd door een vrij grote, ronde tent, eveneens met een puntdakje. In het centrale deel van de tent staat een haardje die wordt omgeven door een aantal kussen om te zitten. De vloer is net als in de tent gemaakt van verschillende matten. In de tenten liggen alleen twee matrassen, twee hoofdkussens en een paar dikke dekens. Die zijn ook hard nodig zo ervaar ik de eerste nacht. Het koelt af tot tegen het vriespunt terwijl het overdag in de zon boven de 25 graden is.

Woestijn met verschillende gezichten
Goed ik ben er uiteindelijk voor de woestijn. Die bestaat niet zoals in Nambië uit grote zandduinen, maar uit enkele kolossale, ruige rotsen -die tot wel twee tot driehonderd meter boven het zand uitrijzen- en daartussen bevinden zich uitgestrekte zandvlakten. Zie het als een verzameling kloven die in plaats van heel nauw zijn, enkele honderden meters tot twee kilometer uit elkaar liggen. De plek is onstaan door water dat ooit de rotsen heeft uitgesleten, waarna de wind de rest heeft gedaan. Het mooie aan Wadi Rum is dat iedere vallei anders lijkt. De verschillen in zandkleur zijn best groot. Bij de ene plek overheerst het gele zand, elders is de kleur meer roze of beige en op weer andere plekken neigt het naar wit. Zo is het ook met de rotsen. Er zijn zelfs enkele zwarte basaltrotsen in het gebied.

Het gebied heb ik samen met Fariz en Anni, een Zwitserse fietster van in de zestig (ja zij is daar vanaf Griekenland naartoe gefietst) de tweede dag verkend in Fariz' eigen 4WD. Dat is een afgeragde, witte Toyota met een rode streep over de flank. Het rechtervoorlicht is kapot en het knipperlicht aan de zijkant is eraf gevallen. Fariz heeft kennelijk nog nooit een CarGlass-reclame gezien. Zijn ruit telt een stuk of vijf barsten en overal zitten diepe putten vanwege steenslag. Maar de ruit is nog altijd niet aan diggelen en verder functioneert de jeep eveneens prima. Kortom, een betrouwbaar bakkie. Niet dat het erg is als dat niet zou zijn. Fariz blijkt een uitstekende mechaniciën later die dag. Hij vervangt een lekke band zonder kruk door simpelweg een grote steen naar zijn auto te verplaatsen en de jeep er precies goed boven te parkeren. Verder lost hij aan het eind van de dag nog wat motorproblemen op.

Nacht met volle maan
De tocht van een zes uur was de moeite meer dan waard. We zagen enkele door erosie gevormde bruggen, schitterende valleien, enkele mooie duinen, de halteplaats van Lawrence of Arabia en diverse oude rotsinscripties. Het mooiste heb ik echter nog niet verteld. Ik had het geluk daar te arriveren met volle maan. Tegen een uur of zes kwam de eerste nacht de volle maan achter de rotsen vandaan en kon je overal om je heen schitterende sterren zien. De maan maakte dat de duisternis van de nacht er niet in slaagde de woestijn te overschaduwen. Sterker nog, het was zelfs zo helder dat je tot meer dan een kilometer prima kon zien. Zelfs de plantenbolletjes kon je nog duidelijk herkennen. De eerste avond was ik te moe om er echt van te kunnen genieten. Na een gezellige avond met Noor en Fariz, pratend in de tent bij een klein smeulend vuurtje, ben ik tegelijk met hen gaan slapen.

De tweede avond heb ik na achten mijn stoute schoenen aangetrokken en ben ik er met mijn mp3-spelertje op uitgetrokken. Het maanlicht was al iets minder fel maar nog steeds had je duidelijk zicht. Heerlijk zo'n wandeling alleen door de woestijn. Ik eindigde bij een zandduin die zich tegen een rots had opgeworpen. Die beklimmen viel nog tegen, de helling was vrij steil en dan kom je in het losse zand niet snel omhoog. Een aantal minuten later kwam ik vermoeid boven op de rots aan. Eenmaal daar ben ik op een rotsplateau gaan zitten. Het uitzicht aldaar, over twee valleien en de fonkelde lichtjes van Rum Village ver op de achtergrond was fenomenaal. Af en toe zag je her en der nog een 4WD een weg banen door het zand, met de koplampen aan. Op een afstand leken het net vuurvliegjes, zwermend door de lucht. Ik kreeg de smaak goed te pakken en gooide er een paar heerlijke euforische nummertjes tegenaan. Zo goed dat ik tijd uit het oog verloor. Bij het afdalen van de zandduin was het al half twaalf. Pas na middernacht kwam ik terug bij het kamp, nadat ik eerst een vermaning kreeg van een parkwachter die mij met zijn 4wd had gespot tijdens het teruglopen. Het zou 's nachts klaarblijkelijk niet zijn toegestaan om zulke wandelingen onbegeleid te maken. Omdat de parkwachter in kwestie een neef van Mohammed is, die mede het kamp runt vanuit het dorp en een neef van Fariz is (is iedereen hier iedereens neef of hoe zit dat?) kon ik zonder problemen mijn bedje gaan opzoeken. Na deze ervaring ben ik voor het eerst deze reis als een blok in slaap gevallen.

Tips:
Wie geld wil besparen op redelijke dure 4WD-trips moet een kamp opzoeken waar meerdere mensen verblijven. Of zoek medereizgers op die in zijn voor hetzelfde als jou zodat je samen de kosten van de tour kan delen. Mocht je echter meer waarde hechten aan het geheel en een vriendelijke ontvangst, informeer dan bij het visitors centre naar Fariz en Noor (Adventure Camp) of email Fariz van te voren op faris.desertdriver@gmail.com.