Verdwaald in Oman

Goed er is niks ernstigs gebeurd. Ik ben heelhuids teruggekomen, op wat blaren op mijn rechtervoet na dan. Ik had anders deze blog nooit kunnen schrijven. Het had alleen wel heel wat voeten in de aarde, letterlijk zelfs, want het is niet voor niks dat ik vandaag niet heel gemakkelijk rondloop. Een goede inschatting kan ik niet maken, maar het is goed mogelijk dat we met z'n vieren tegen de 30km gelopen hebben. Waarbij we bovendien 600 hoogtemeters overbrugd hebben omhoog, en vanwege de verkeerde route terug, zelfs nog meer naar beneden. Echt dodelijk voor mijn voeten waren de losliggende stenen en al het geklauter door de droogstaande rivierbedding.

Hoe het begon
Zoals gezegd in het intro leek het een leuk en actief uitstapje te worden, een voorbereid uitstapje bovendien. Dirk had de route als eens gelopen, had een gps-systeem bij hem en, vanwege de hitte (30+ graden), hebben we ieder ongeveer 4 liter drinken meegenomen bij een benzinestation. De route naar Hatta vanuit Dubai was best aardig. Het eerste deel is oersaai, omdat Dubai aan een zanderige vlakte grenst. Daarna duiken er ineens fraaie, oranjegekleurde zandduinen gevolgd door de eerste voorzichtige bergtopjes. Naarmate je Hatta nadert neemt de hoogte en de ruigheid van de bergen toe. Na het passeren van een checkpoint (Dubai) en een grensovergang (geen paspoort hoeven tonen dus geen stempel) hoeven we nog maar een vijftien a twintig kilometers verder te rijden om het startpuint te bereiken. Het grootste deel gaat over een hoofdweg, de laatste vijf kilometer over een 4WD-pad vol stenen langs bergflanken.

Het is een mooie, verlaten omgeving waar wij onze route starten. De klim is zwaar vanwege de hitte, maar gelukkig is het tempo van Dirk niet moordend, hoewel Chris wel stukken rapper gaat. We volgen de rivierbedding en met name het spoor van geiten en ezels, aan de hand van hun uitwerpselen. Deze beesten kiezen vaak een eenvoudige route omhoog, dus waarom geen gebruik maken van hun voorwerk. De route omhoog lijkt niet direct bijzonder en hoe verder we komen, hoe meer ik afvraag of het wel ergens naar leidt. We maken in totaal twee stops voordat we top bereiken. Ik heb geen idee welke, maar Dirk gaat me later de naam nog via Facebook doorsturen.

Het is er prachtig. Vanaf de top kijken we aan de andere omlaag in een diep dal, waar een nu droge rivier zich een weg door het landschap heeft gekronkeld. Aan de overzijde van het dal steken een paar zeer ruig gevormde pieken omhoog. Omdat wij ons op een hoger punt dan die pieken, bevinden, kunnen we de woestijn achter die bergen waarnemen. Aan de rechterzijde is het beigeachtig zand en links zien we in de verte een hele strook met duidelijk waarneembare zandduinen van rood. In de richting vanwaar we vandaan kwamen, lijkt het vanaf onze hoogte net een gerimpeld landschap, door alle kleine bobbeltjes in het landschap tot zover ons oog reikt.

Waar het misging
Om 4 uur gaan we terug om voor de duisternis weer bij Dirk's Jeep te zijn. In plaats van exacte dezelfde manier terug te lopen omlaag, gaat Chris er als een haas vandoor. Van Dirk hoor ik dat hij een erg goede afdaler is en hij gewoonlijk als eerste beneden is. In plaats van goed op te letten, buigen we iets te ver naar links af en belandden we blijkbaar vrijwel vanaf het begin in een andere Wadi. Tegen de tijd dat Chris en Dirk dat doorhebben, zijn we te lang onderweg om terug te lopen. We zouden dan het grootste deel van de route in de duisternis moeten afleggen. We kiezen op hoop van zegen maar voor deze Wadi. De Wadi ziet er fanatastisch uit en is groener en breder dan degene die we omhoog namen.

Als we merken dat de zon flink daalt, komt de eerste onrust. We zijn een heel stuk afgedaald, maar hebben geen idee waar we ons bevinden, missen een orientatiepunt door al het geslinger en het gps-systeem heeft al tijden geen ontvangst. Voor het eerst overleggen we wat verder te doen. We besluiten de wadi verder te volgen, een andere weg is er immers niet echt. Vrijwel meteen duikt om bocht een flinke afdaling op. Tussen de rotsen in dit deel van de wadi zitten soms best aardige niveauverschillen. We zijn een dik uur bezig om dit gevaarlijke terrein, over gladde rotsen en losliggende stenen, te overbruggen. Gelukkig komen we daarna op een veel vlakker terrein. Maar we zijn al meer meters afgedaald dan de hoogte waarop de Jeep zich bevindt en we wandelen de nacht in.

Licht in de duisternis
Het zicht vermindert rap en we hebben geluk dat de meeste rotsen vrij lichtgekleurd zijn en dus nog wel enige tijd opvallen. Ook de hoogteverschillen zijn er uit. Minder bemoedigend is het feit dat we voor ons nog steeds geen dal zien opduiken. Altijd duikt er weer ergens een bergflank op. We beginnen ons nu echt zorgen te maken, maar Dirk houdt ons voor dat deze wadi ook uiteindelijk in het dal zal uitkomen. Ik vertrouw hier wel op, want de wadi kan niet eindeloos naar beneden lopen. Ondertussen heeft Chris al een klein lampje tevoorschijn getoverd. Het lampje is net sterk genoeg om niet over de stenen te hoeven struikelen. Een half uur later lijken we een vallei te naderen als we voor ons een ietwat vlak plateautje zien en geen contouren van bergen daar achter. Daar komt ons eerste twistpunt. Chris wil rechtdoor naar waar de vallei zich mogelijk bevindt. Dat lijkt Dirk geen goede optie omdat je dan je helemaal geen orientatiepunt meer hebt. Michael ziet het niet meer zo zitten en houdt er al rekening mee dat we hier in de woestijn moeten overnachten. Ik stel me op achter Dirk en geef aan dat we beter maar de wadi kunnen volgen.

Een dikke twintig minuten later bereiken we een ietwat lager gelegen plateau, vergelijkbaar met het vorige. We zien nog steeds niks en raken een beetje ontmoedigt. Dirk vertelt al een tijdje dat we het 4WD-pad naderen, dat we dan ergens autolampen moeten zien. We hebben echter nog nergens ook maar een spoor van licht kunnen ontdekken. We lopen ook hier een stukje het plateau op om daarna weer een discussie te starten hoe verder te gaan. Op het moment dat die staat te beginnen, ontwaar ik ineens in de verte een wit licht. Een paar stappen verder zien we verderop aan de rechterkant ook een drietal lichten. Yes, tekenen van beschaving! Nu volgt alleen een discussie of we rechtsreeks naar de lcihten moeten lopen of deze als orientatiepunten moeten gebruiken. Michael en ik maken duidelijk dat er eigenlijk niks anders op zit dan naar die lichten te lopen. Als het nederzettingen zijn, zijn we in ieder geval veilig.

Het duurt nog wel even voordat we het licht echt naderen. Ondertussen is het vooral de kunts om niet tegen kleine struikjes met flinke pikkers op te lopen. Het geburt mij gelukkig maar een keer en dat zag ik tijdig genoeg aankomen. Als we dichtbij geraken, ruiken we een vuurtje. Een heel goed teken. Eenmaal bij het huis lopen een zestal nieuwsgierige bewoners naar ons toe. Dirk en Chris proberen met hun basisbeheersing van Arabisch duidelijk te maken wat we zoeken. Na een minuut of twee wordt ons klaarblijkelijk de route uitgelegd en gaan we met z'n vieren over een brede zandweg verder, zonder enig gemor. Het is goed merkbaar dat de spanning van eerder goeddeels gezakt is. Al lopend komen als snel de eerste grappen over onze bizarre tocht. We passeren nog één huisje en vanuit daar zien we in de verte koplampen. We lopen op de hoofdweg af.

De redding
De hoofdweg bereiken geeft ons even een euforisch gevoel. Totdat we ons na al een fiks eind lopen realiseren dat het misschien nog wel een heel eind kan zijn voordat we de juiste afslag vinden, de wildernis in. Zo heel af en toe komt ons een auto of truck tegemoet en nadat er een aantal gepasseerd zijn, opteren we voor een andere strategie. We gaan liften want het lopen schiet niet op en onze voeten zijn afgepeigerd. Bij de derde poging is een Omani zo vriendelijk voor osn te stoppen. We nemen in zijn kleine sedan plaats, Dirk voorin de rest achterin. We moeten van Dirk allemaal opletten of we ergens aan de zijkant van de weg een huis zien staan. De eerste kilometers duikt er helemaal niks op. We slingeren alleen maar door het berglandschap heen totdat ik rechts van me een lichtje zie. Dirk beveelt de Omani te stoppen en orienteert zich snel. Volgens hem is dit het goede huis en zijn we dus daar waar we wezen moeten. Helaas kan de Omani ons geen verdere lift aanbieden. Zijn auto is niet geschikt voor het ruige terrein in de richting van de Jeep.

Daarna is het weer tijd voor voetenwerk, onder begeleiding van een klein lampje. Dirk doet zijn uiterste om het goede spoor te vinden en ook weer aan te blijven houden. Opeens duiken er achter ons twee felle lichten van een pickup op. Iemand is ons goed gezind vandaag, want we krijgen een lift naar de Jeep. De bestuurder van de pickup is niet bepaalde de veiligste en meest comfortable chauffeur. Achter in het bakkie stuiteren Michael, Chris en ik veelvuldig op en neer. Eenmaal worden we bijna uit de pickup gelanceerd. Chris en ik weten nog net genoeg grip op de zijrand van de laadbak te krijggen. Het valt me nog mee dat Dirk, die rechtopstaat en de rollbar bij het dak vasthoudt, hier geen last van heeft. Uiteindelijk worden we net niet helemaal tot de Jeep gebracht, want volgens de bestuurder houdt hier het pad op. Dirk weet dat dit niet klopt, maar niemand van ons onderneemt nog enige poging om dit duidelijk te maken. We zijn bijna bij de Jeep, bijna bij onze redding van deze hachelijke situatie.

Eenmaal bij de Jeep juichen we kort van vreugde. We droppen onze spullen rap in de Jeep en gaan zo snel mogelijk richting Dubai. Op het klokje in het dashboard zie ik dat het ondertussen al half tien is geweest. Dirk zet wat nachtelijke house op en verder zegt vrijwel niemand meer wat tijdens de rit naar huis. Chris dommelt in, Dirk moet rijden en Michael en ik zijn gewoon te moe om nog wat te zeggen. Tegen elven komen we aan bij het huis van Chris. We bestellen een shoarma bij hem om de hoek en nemen die mee naar zijn huis. We gaan voor bij hem op de stoep zitten en nuttigen daar onze snacks, onder het genot van een welverdiend biertje (Michael, Chris en Dirk) of wijntje (ik). Het is zo ontspannend, na een overavontuurlijke dag als deze, dat we er allen nog een nemen en onze nachtrust even uitstellen. Eerst nog even van het goede leven genieten.