Wessel van Schaijk.nl

Zonder een bezoek aan Petra heb je Jordanië niet gezien valt overal te lezen. De oude hoofdstad van de Nabateërs, uitgehakt in de rotsen van Wadi Musa, geldt als het absolute hoogtepunt van het land. Zoiets schept verwachtingen waarbij je normaal gesproken rekening moet houden met teleurstellingen. Bij Petra hoef je daar absoluut geen zorgen om te maken. De stad is alles wat je je ervan voorstelt en zelfs meer. Voor mij een onvergetelijke ervaring waar ik drie dagen intens van heb genoten.       

Het vakantiegevoel begint al een beetje te komen. De afgelopen twee dagen heb ik met twee Fransen van mijn leeftijd, Amaury en Constance, doorgebracht in Petra. Wat een imposante archeologische site! De hoeveelheid tempels en tombes die in de rotsen van een diepe kloof zijn uitgehakt is enorm en de omgeving is werkelijk adembenemd. Morgen trekken de Fransen verder naar Wadi Rum, waar ik een dag later heen ga. Over Petra ga ik niet verder uitwijden nu. Eerst eens update geven over het weer, de hotels waar ik slaap, het eten dat ik eet en de mensen die hier zoal rondlopen.     

Geld opnemen kan ook bij de Housing Bank of Trade & Finance. In Wadi Musa (Petra) heb ik vandaag probleemloos geld kunnen opnemen met mijn ABN Amro bankpas. Dat is ook hard nodig want in Jordanie vliegt het geld er doorheen. Recent zijn door de stijging van onder andere voedselprijzen en energiekosten de prijzen voor toeristen ook flink toegenomen. Prijzen die in de Lonely Planet van twee jaar geleden staan, moet je nu zeker met 25 tot 50% vermenigvuldigen. In sommige gevallen zijn de prijzen bijna verdubbeld. Zo geldt dat helaas ook voor de toegang tot Petra. Dit kost nu voor een dag (met overnachting in Wadi Musa) 50JD (Eur 55), voor twee dagen is dit 55JD en voor drie dagen 60 JD. Dat hakt er flink in.    

Naast een eerste rondwandeling door Madaba ben ik ook meteen op zoek gegaan naar Jordaans geld. Banken hebben ze genoeg hier in het centrum, alleen bijna geen waar ik met mijn bankpas en creditcard kan pinnen. De eerste drie pogingen bij verschillende banken mislukten, daarna de derde ingelopen om te vragen waar het wel kan. Ik kreeg te horen dat ik het bij de Arab Bank eens moest proberen, die accepteren wel kaarten uit het buitenland. De pinautomaat daar pakte 'm inderdaad, alleen toen ik eenmaal het geldbedrag aangaf, slikte de machine mijn kaart in. Die kwam na een paar keer rammen op 'stop' niet terug.

Afgelopen nacht ben ik neergestreken in Madaba, een relaxte marktplaats iets ten zuidwesten van Amman. De vlucht zelf was lang en niet al te spannend door een transfer in Riga en een tussenstop in Beiroet. Toch was het vreemd om van Nederlands weer, via sneeuw en warm mediterraans, weer in soort van Nederlands weer te landen. Gekker was overigens dat in Beiroet een militair, behangen met typische kalashnikov, constant om het vliegtuig kuierde. Dat is toch wat anders dan landen in Zweden of Spanje.  

Niet alleen kijk ik vol spanning uit naar de reis die bijna voor de deur staat, ook in het Midden Oosten staat het bol van de spanning. Ik ben in iedre geval reuze blij dat ik geen vlucht naar Egypte heb geboekt en in plaats daarvan Jordanië aandoe. Of dit een gelukkige keuze blijft, is echter nog maar de vraag. Als ik het goed begrijp is het koninkrijk voor het overgrote deel afhankelijk van Egyptisch gas. Van dat gas blijft men nu verstoken omdat de belangrijkste pijpleidingen vanuit Egypte vorige week zijn gesaboteerd. Mochten er tekorten ontstaan dan kan dat zomaar een nieuwe voedingsbodem voor protesten opleveren. Het benieuwd mij of die spanning ook voelbaar is als ik er eenmaal aankom. En of dit gevaren met zich meebrengt uiteraard. Het meeste zorgen baart mij echter Iran. Nederland heeft gisteren zijn ambassadeur teruggeroepen uit Teheran. De politieke verhoudingen tussen Nederland en Iran zijn danig onderkoeld door de plotselinge ophanging en onaangekondige begrafenis van Zahra Bahrami. Of dat ook gevolgen heeft voor Nederlandse staatsburgers in Iran is nu nog onbekend. Nieuws hierover zal ik de komende weken nauwlettend in de gaten houden, nog voordat ik voet op Iraans grondgebied zet.    

Het klinkt misschien vreemd, maar ik heb nog nooit met een rugzak gereisd. Dat hoefde ook niet. Met mijn kleine trolleykoffertje kon ik prima uit de voeten in Europa. Of ik had wel weer ergens een auto tot mijn beschikking. Voor mijn komende avontuur is dat niet meer mogelijk. Vanwege de lengte van de reis moet ik meer meenemen dan in dat koffertje kan. Ik voel er ook weinig voor om constant een koffer achter me aan te slepen, zeker niet door het stof van het Midden Oosten. Ik kan daar niet aan ontkomen, want een auto huren is in Iran onmogelijk. Het handelsembargo van de VS heeft verstrekkende gevolgen voor het land. Ze zijn namelijk afgesloten van het internationale betalingsverkeer waardoor bankpassen of creditcards nergens werken. Met je creditcard kun je dus niet meer borg staan voor een huurauto. Goed om een lang verhaal kort te houden, heb ik bij Bever Zwerfsport een rugzak uitgezocht. Het beste zat uiteindelijk de North Face Terra 65l (zie foto). Diens kleine broertje, de Terra 45l, was twee jaar geleden nog testwinnaar bij een test van Op Pad. Ik heb dus denk ik een goede koop gedaan voor €159. Hopelijk zal ik daar na 3 maanden trekken ook nog zo over denken.     

Voor wie zich afvragen waarom ik in godsnaam in Jordanië start met mijn reis, google eens op Petra. Het beeld van die prachtige facade van een antieke tempel, uitgehouwen in de rotsen, is mij na het zien van een foto altijd bijgebleven. Dat geldt niet alleen voor mij. In 2007 is Petra tijdens een wereldwijde internetverkiezing verkozen tot één van de zeven nieuwe wereldwonderen. Ik gun het mijzelf om dit eindelijk eens met eigen ogen te aanschouwen. Het is overigens niet de enige reden dat ik op 12 februari naar Jordanië vlieg. Als echte koulijder heb ik graag een zonnetje. Het is totaal onnodig om flink af te zien in de Turkse bergen, met temperaturen onder het vriespunt, als je ook anders in Iran kan komen. Liever mezelf eerst wat verwennen.           

De Letste vliegtuigmaatschappij airBaltic prijkt zo mooi met twee gewonnen awards op hun website, waaronder een ERA Gold Award. Die hebben ze vast niet gekregen voor hun website. Dat een boeking niet lukt wegens technische redenen is tot daar aan toe, dat het tarief ineens bij een tweede boeking €44 hoger ligt door een fuel surcharge is opmerkelijk. Nog vreemder is dat tijdens de vier pogingen die ik ondernam om een ticket te boeken er steeds meer keuzemogelijkheden voor bij te betalen extra's opdoken. Bij het selecteren van de in te checken koffer verschilde de prijs €7,5 tussen mijn derde en vier poging. Puur technische problemen? 

Zie hier het prachtige exemplaar van een Iraans visum op mijn naam. Ik ben er trots op dat ik de kans krijg om dat land te bezoeken. Jammer dat ik maar een maand krijg. Ik zou er best een paar weekjes achteraan kunnen plakken. Zou ook flink schelen voor mijn budget, aangezien Iran een spotgoedkope bestemming is. Althans, dat lees ik steeds. Ik ben vooral benieuwd of Iran inderdaad enkel met een imagoprobleem te kampen heeft, zoals de Lonely Planet het land omschrijft. Ik zal het binnenkort allemaal ondergaan. Iran duik ik waarschijnlijk ergens begin maart in op een nu nog onbekende plaats. Ik zal in ieder geval iets anders moeten verzinnen dan ik voor ogen had. Via Turkmenistan kom ik Iran niet meer binnen. Welke plaatsen ik in Iran ga aandoen, staat overigens ook helemaal niet vast. Dat hangt van het weer en mijn gemoed af. De enige zekerheidjes zijn Esfahan en Persepolis. Volg vanaf half februari mijn blog en je zal zien waar ik op dat moment ben.