Artikelen van Wessel van Schaijk

Afstudeerreis weergeven op een grotere kaart

Na drie weken zonder updates is het de hoogste tijd weer iets van mijzelf te laten horen. Ik ben ondertussen na drie stevige taxiritten, gisteren en vandaag, aangekomen in Yerevan (Armenië). Ik heb daarvoor al tweemaal een nachtbus gehad en eenmaal een lange busrit overdag. Het is nu noodzaak om even de batterij op te laden en ik ga morgen dan ook weinig tot niets doen. Een goed moment om mijn verdere reisplannen eens onder de loep te nemen. Tevens een goed moment om zoetjes aan mijn belevenissen in Iran op te tekenen.

Veiligheidshalve heb ik de afgelopen drie weken geen enkele post gemaakt. Ik wilde niemand daar enige aanleiding geven om mij het leven zuur te maken. Mijn reis is misschien mede daardoor een hele prettige geweest. Dat het anders kan zijn, hoorde ik van een Australische. Zij was op een dinsdag, de dag dat studenten meestal protesteren, in Teheran en werd zo van de straat geplukt door Basji. En niet alleen dat, ze werd een lange tijd geblinddoekt rondgereden. Ze hielden haar aan omdat ze volgens hun lezing haar hoofddoek niet goed zou dragen. Waarschijnlijker is dat ze haar het gevoel wilden geven weg te blijven uit Teheran, weg van de protesten tegen het regime.

Ik kan nu in ieder geval weer ronduit zeggen en schrijven wat ik wil en zal de komende tijd alsnog posts plaatsen over Iran, anti-gedateerd zodat de volgorde in orde blijft.         

Vandaag had ik mijn tweede budgetvlucht in het Midden-Oosten, ditmaal met Air Arabia. Voor Eur 74 vloog ik met hen van Sharjah naar Shiraz (Iran). Op de vlucht zelf, het toestel en de service was weinig aan te merken. Het eten en het toestel was van een mindere klasse dan bij FlyDubai, maar die moet dan ook aan de standaard van Dubai voldoen. Er was echter wel één ding waar ik flink om moest lachen. Voordat de vlucht vertrok werd er over de intercom een islamtisch gebed afgespeeld. Het werd aangekondigd met: "And now will come an opening prayer". Ik kon er weinig van volgen, maar "Allah" kwam vooral aan het eind een paar keer voorbij. Goed dat God wist dat we veilig wilden aankomen, zijn we tenminste niet uit de hemel gevallen hé. Inshja'Allah

In een voorgaande post was ik louter positief over Dubai. Op het oog is het een vooruitstrevende, moderne stad waar een westerling niks tekort komt. Daar is men zo goed in geslaagd dat het haast niet voelt alsof je in het Midden-Oosten bent. Je mist er de typisch Arabische bazaars, stoffige straten en steegjes, de islam lijkt nauwelijks zichtbaar aanwezig en je vindt er weinig traditioneel geklede inwoners. De dresscode is voornamelijk internationaal, oftewel zakelijke outfits (mantelpakjes/driedelig pak) oftewel lekker casual (liefst merkkleding). Toch kunnen alle wolkenkrabbers, toeristische attracties en luxueze shoppingmalls niet verhullen dat Dubai ook een aantal gebreken kent.   

Het kan soms raar lopen. Het ene moment denk je lekker door Dubai te gaan slenteren, het volgende moment zit je in een Jeep Wrangler in de richting van Hatta (Oman) om daar een piek via een wadi (rivierbedding) te beklimmen. Het overkwam mij gisteren. Halverwege de ochtend ontmoette ik bij het hostel Michael. Hij wachtte daar om opgepikt te worden door Dirk (plaatsgenoot uit Duitsland) en Chris (Brit). Beide zijn al enkele jaren in Dubai woonachtig. Samen met hen wachtte ons een beetje erg veel avontuur voor één dag. We kozen een verkeerde terugweg en bij het vallen van de duisternis raakten we ernstig verdwaald.    

Ik ben aangenaam verrast door de klasse waarmee FlyDubai mij vandaag heeft vervoerd. Deze budgetcarrier, gestationeerd in Dubai, zit qua prijsniveau tussen Easyjet en Transavia in. Ik vloog voor het luttele bedrag van 100 EUR, inclusief 20 kg bagage, naar Dubai. Een cheapie in dit deel van de wereld. Ik verwachte daarom net zo'n toestanden als bij Ryanair of Easyjet. Je weet wel, overal reclames en om het kwartier word je lastig gevallen omdat ze je iets willen verkopen. Dat is bij FlyDubai niet het geval. Een absolute aanrader voor wie wat centjes wil uitsparen, zoals ik. Jammer genoeg vliegen ze vrijwel uitsluitend van grotere plaatsen in en rondom het Midden Oosten naar Dubai. Dat kan echter toch erg handig zijn voor wie op doorreis is. 

Ik ben toch neergestreken in Dubai en niet in Sharjah zoals ik had bedacht. Ik ben hier nu een paar uur en heb eigenlijk nog bitter weinig gezien. Vanaf het vliegveld ben ik linea recta naar een hostel gelopen, heb wat geld gepind in een shopping mall en daar tevens een snelle hap gegeten. Niet veel maar genoeg om al het een en ander op te merken. Het is duidelijk anders dan Jordanië.   

Het is nu zo'n twaalf jaar geleden dat er een definitieve vrede tussen Jordanië en Israel is gesloten. In 1994 erkende Jordanië de staat Israel al en in 1998 kwam er een overeenkomst over het gebied bij de rivier de Jordaan. Sindsdien is er niks meer gebeurd, maar het is mij de afgelopen twee dagen wel duidelijk geworden dat ze hier de Israeliërs niet vertrouwen. Tijdens mijn rit gisteren van de Dode zee naar Umm Qais (noorden) moest ik bij diverse militaire checkpoints stoppen. Vooral vlak voor Umm Qais was het veelvuldig raak. En er was meer dat mij opviel.  

Als Albert Heijn ooit nog eens gaat uitbreiden naar Jordanië, zouden ze eens contact moeten opnemen met het Ministerie van Informatie alhier. Die moeten tonnen archiefmateriaal van de koning hebben in allerlei poses. Ik kom de gekste exemplaren tegen op allerlei borden langs de kant van de weg. Daar kan AH zo een succesvolle campagne mee lanceren, ala de voetbalplaatjes in Nederland. Ik zie het al voor me. Allerlei Arabieren die dubbel of zelfs driedubbel geparkeerd een hele straat lamleggen in de hoop om een plaatje van hun koning te scoren dat ze nog niet hebben, weggegeven door dat deel van de bevolking dat zich niet om de koning bekommert. Zou gegarandeerd prachtige beelden opleveren.    

Bijna zes jaar geleden is mijn liefde voor woestijnen begonnen. Veel mensen vinden de doodse stilte en enorme leegte van zo'n gebied beangstigend, ik daarentegen werd er juist door gegrepen in de Central Namib Desert, bekend om zijn enorme zandduinen. In Jordanië stond ik dan ook te springen om diens befaamde woestijn bij Wadi Rum te ontdekken. Dat heb ik de afgelopen twee dagen met veel plezier gedaan. Niet alleen vawege de natuurpracht maar ook vanwege twee geweldige overnachtingen in het kleine bedoeienkamp van Fariz (39) en Noor (44).