Reisverslagen

Het vakantiegevoel begint al een beetje te komen. De afgelopen twee dagen heb ik met twee Fransen van mijn leeftijd, Amaury en Constance, doorgebracht in Petra. Wat een imposante archeologische site! De hoeveelheid tempels en tombes die in de rotsen van een diepe kloof zijn uitgehakt is enorm en de omgeving is werkelijk adembenemd. Morgen trekken de Fransen verder naar Wadi Rum, waar ik een dag later heen ga. Over Petra ga ik niet verder uitwijden nu. Eerst eens update geven over het weer, de hotels waar ik slaap, het eten dat ik eet en de mensen die hier zoal rondlopen.     

Geld opnemen kan ook bij de Housing Bank of Trade & Finance. In Wadi Musa (Petra) heb ik vandaag probleemloos geld kunnen opnemen met mijn ABN Amro bankpas. Dat is ook hard nodig want in Jordanie vliegt het geld er doorheen. Recent zijn door de stijging van onder andere voedselprijzen en energiekosten de prijzen voor toeristen ook flink toegenomen. Prijzen die in de Lonely Planet van twee jaar geleden staan, moet je nu zeker met 25 tot 50% vermenigvuldigen. In sommige gevallen zijn de prijzen bijna verdubbeld. Zo geldt dat helaas ook voor de toegang tot Petra. Dit kost nu voor een dag (met overnachting in Wadi Musa) 50JD (Eur 55), voor twee dagen is dit 55JD en voor drie dagen 60 JD. Dat hakt er flink in.    

Naast een eerste rondwandeling door Madaba ben ik ook meteen op zoek gegaan naar Jordaans geld. Banken hebben ze genoeg hier in het centrum, alleen bijna geen waar ik met mijn bankpas en creditcard kan pinnen. De eerste drie pogingen bij verschillende banken mislukten, daarna de derde ingelopen om te vragen waar het wel kan. Ik kreeg te horen dat ik het bij de Arab Bank eens moest proberen, die accepteren wel kaarten uit het buitenland. De pinautomaat daar pakte 'm inderdaad, alleen toen ik eenmaal het geldbedrag aangaf, slikte de machine mijn kaart in. Die kwam na een paar keer rammen op 'stop' niet terug.

Afgelopen nacht ben ik neergestreken in Madaba, een relaxte marktplaats iets ten zuidwesten van Amman. De vlucht zelf was lang en niet al te spannend door een transfer in Riga en een tussenstop in Beiroet. Toch was het vreemd om van Nederlands weer, via sneeuw en warm mediterraans, weer in soort van Nederlands weer te landen. Gekker was overigens dat in Beiroet een militair, behangen met typische kalashnikov, constant om het vliegtuig kuierde. Dat is toch wat anders dan landen in Zweden of Spanje.  

Het vak van journalist kan soms zo mooi zijn. Als doorsnee reiziger geniet je slechts zelden een voorkeursbehandeling. Als journalist daarentegen word je regelmatig in de watten gelegd. Mijn bezoek aan Salisbury Cathedral vormde daarop geen uitzondering. Sarah Flanagan, persvoorlichtster, en een bevlogen gids vergezelden mij een dikke drie uur door het gebouw, inclusief lunch. De toewijding en passie waarmee zij dat deden werkte aanstekelijk. Prettig was ook hun interesse in mij en mijn werk, die ervoor zorgden dat ik me al snel op mijn gemak voelde. Het duurde misschien wat lang, maar ik verliet de kerk met een glimlach op mijn gezicht en met mijn maagje gevuld. Precies dat wat zij waarschijnlijk voor ogen hadden. Mij hoor je niet klagen.

Onwennig fileparkeer ik de huurauto achteruit aan de linkerzijde van Crescent Gardens. Ik geloof dat dit de allereerste keer is dat ik dit ooit heb hoeven doen, net zoals de hele rit vanavond als een ontmaagding aanvoelde. Na een extra keertje steken, staat de auto gelukkig goed in een van de vakken. Voordat ik uitstap haal ik nog even een keer diep adem. Ik voel een zweem van opluchting opkomen dat ik vanavond zonder kleerscheuren Bath heb bereikt. Dat links rijden in Engeland heb ik schromelijk onderschat.

Het zou een maandje Zuid-Afrika verkennen worden, totdat een week voor aanvang de plannen drastisch veranderden. Huub werd een week voor vertrek verleid tot een groter avontuur. Zijn stagebeleider vertelde hem dat de landen rondom Zuid-Afrika nog vele malen mooier zijn dan Zuid-Afrika zelf. Huub nam het advies ter harte en in zijn vrije tijd heeft hij nog eventjes een compleet ander reisschema uitgedacht. Een schema dat uiteindelijk leidde tot een onvergetelijke reis door de landen Zuid-Afrika, Botswana, Zambia, Namibië en, al was het maar zeer kort, Zimbabwe.

De eerste week toerden Huub en ik van Johannesburg naar het noordwesten van Botswana. Onderweg zagen we behoorlijk wat dieren, sliepen we op uiteenlopende plekken, maakten we kennis met twee typisch Afrikaanse gewoonten: braaien en corrupte politieagenten, genoten van het natuurgeweld bij de Victoria Falls en staken we illegaal de grens tussen Zimbabwe en Zuid-Afrika over. Dat laatste bespaarde ons een heleboel moeilijkheden. De tweede week staat er nog meer moois op het programma. Allereerst wacht ons de Okavango Delta, waarna we verder gaan naar het schitterende Namibië met zijn ongeëvenaarde woestijnlandschap.     

De tweede week was zo nog mooier dan de eerste. Het is zo onwerkelijk om helemaal alleen in een immens grote woestijn te staan. Overal om je heen zie je niets meer dan zand zover de horizon strekt. Zoiets moet je een keer in je leven ervaren, zo apart. De natuurpracht was tot dusver toch al overweldigend. Maar na twee weken nonstop natuur is het tijd voor iets anders. Op naar Kaapstad, volgens velen één van de mooiste steden van de wereld, en Jeffrey's Bay voor een duik in het warme water van de Indische Oceaan.           

De derde week stond ik het teken van de Kaapse Pracht. Daamee bedoel ik niet alleen de wijnen van Stellenbosch, maar ook de natuurpracht van Kaapstad. Op gastronomisch gebied was Stellenbosch een hoogtepunt, qua natuur genoten we van Cape Point, de Tafelberg en Kaap de Goede Hoop. Langzaam nadert de reis zijn einde en uiteindelijk komt ook Johannesburg weer in zicht, waar ons het vliegtuig wacht om ons thuis te brengen. Tijd om gas terug te nemen en te ontspannen op het brede strand van Durban. Dik verdiend na drie weken 'afzien', hahaha.