Afstudeerreis weergeven op een grotere kaart

Vandaag had ik mijn tweede budgetvlucht in het Midden-Oosten, ditmaal met Air Arabia. Voor Eur 74 vloog ik met hen van Sharjah naar Shiraz (Iran). Op de vlucht zelf, het toestel en de service was weinig aan te merken. Het eten en het toestel was van een mindere klasse dan bij FlyDubai, maar die moet dan ook aan de standaard van Dubai voldoen. Er was echter wel één ding waar ik flink om moest lachen. Voordat de vlucht vertrok werd er over de intercom een islamtisch gebed afgespeeld. Het werd aangekondigd met: "And now will come an opening prayer". Ik kon er weinig van volgen, maar "Allah" kwam vooral aan het eind een paar keer voorbij. Goed dat God wist dat we veilig wilden aankomen, zijn we tenminste niet uit de hemel gevallen hé. Inshja'Allah

In een voorgaande post was ik louter positief over Dubai. Op het oog is het een vooruitstrevende, moderne stad waar een westerling niks tekort komt. Daar is men zo goed in geslaagd dat het haast niet voelt alsof je in het Midden-Oosten bent. Je mist er de typisch Arabische bazaars, stoffige straten en steegjes, de islam lijkt nauwelijks zichtbaar aanwezig en je vindt er weinig traditioneel geklede inwoners. De dresscode is voornamelijk internationaal, oftewel zakelijke outfits (mantelpakjes/driedelig pak) oftewel lekker casual (liefst merkkleding). Toch kunnen alle wolkenkrabbers, toeristische attracties en luxueze shoppingmalls niet verhullen dat Dubai ook een aantal gebreken kent.   


Ga door met lezen van "Het andere gezicht van Dubai"

Na drie weken zonder updates is het de hoogste tijd weer iets van mijzelf te laten horen. Ik ben ondertussen na drie stevige taxiritten, gisteren en vandaag, aangekomen in Yerevan (Armenië). Ik heb daarvoor al tweemaal een nachtbus gehad en eenmaal een lange busrit overdag. Het is nu noodzaak om even de batterij op te laden en ik ga morgen dan ook weinig tot niets doen. Een goed moment om mijn verdere reisplannen eens onder de loep te nemen. Tevens een goed moment om zoetjes aan mijn belevenissen in Iran op te tekenen.

Veiligheidshalve heb ik de afgelopen drie weken geen enkele post gemaakt. Ik wilde niemand daar enige aanleiding geven om mij het leven zuur te maken. Mijn reis is misschien mede daardoor een hele prettige geweest. Dat het anders kan zijn, hoorde ik van een Australische. Zij was op een dinsdag, de dag dat studenten meestal protesteren, in Teheran en werd zo van de straat geplukt door Basji. En niet alleen dat, ze werd een lange tijd geblinddoekt rondgereden. Ze hielden haar aan omdat ze volgens hun lezing haar hoofddoek niet goed zou dragen. Waarschijnlijker is dat ze haar het gevoel wilden geven weg te blijven uit Teheran, weg van de protesten tegen het regime.

Ik kan nu in ieder geval weer ronduit zeggen en schrijven wat ik wil en zal de komende tijd alsnog posts plaatsen over Iran, anti-gedateerd zodat de volgorde in orde blijft.         

Ik ben toch neergestreken in Dubai en niet in Sharjah zoals ik had bedacht. Ik ben hier nu een paar uur en heb eigenlijk nog bitter weinig gezien. Vanaf het vliegveld ben ik linea recta naar een hostel gelopen, heb wat geld gepind in een shopping mall en daar tevens een snelle hap gegeten. Niet veel maar genoeg om al het een en ander op te merken. Het is duidelijk anders dan Jordanië.   
Ga door met lezen van "Eerste indrukken Dubai"

Zonder een bezoek aan Petra heb je Jordanië niet gezien valt overal te lezen. De oude hoofdstad van de Nabateërs, uitgehakt in de rotsen van Wadi Musa, geldt als het absolute hoogtepunt van het land. Zoiets schept verwachtingen waarbij je normaal gesproken rekening moet houden met teleurstellingen. Bij Petra hoef je daar absoluut geen zorgen om te maken. De stad is alles wat je je ervan voorstelt en zelfs meer. Voor mij een onvergetelijke ervaring waar ik drie dagen intens van heb genoten.       
Ga door met lezen van "Magisch Petra"

Bijna zes jaar geleden is mijn liefde voor woestijnen begonnen. Veel mensen vinden de doodse stilte en enorme leegte van zo'n gebied beangstigend, ik daarentegen werd er juist door gegrepen in de Central Namib Desert, bekend om zijn enorme zandduinen. In Jordanië stond ik dan ook te springen om diens befaamde woestijn bij Wadi Rum te ontdekken. Dat heb ik de afgelopen twee dagen met veel plezier gedaan. Niet alleen vawege de natuurpracht maar ook vanwege twee geweldige overnachtingen in het kleine bedoeienkamp van Fariz (39) en Noor (44). 
Ga door met lezen van "Slapen onder de sterrenhemel"

Het vakantiegevoel begint al een beetje te komen. De afgelopen twee dagen heb ik met twee Fransen van mijn leeftijd, Amaury en Constance, doorgebracht in Petra. Wat een imposante archeologische site! De hoeveelheid tempels en tombes die in de rotsen van een diepe kloof zijn uitgehakt is enorm en de omgeving is werkelijk adembenemd. Morgen trekken de Fransen verder naar Wadi Rum, waar ik een dag later heen ga. Over Petra ga ik niet verder uitwijden nu. Eerst eens update geven over het weer, de hotels waar ik slaap, het eten dat ik eet en de mensen die hier zoal rondlopen.     
Ga door met lezen van "Weer, hotels, eten en de mensen"

Geld opnemen kan ook bij de Housing Bank of Trade & Finance. In Wadi Musa (Petra) heb ik vandaag probleemloos geld kunnen opnemen met mijn ABN Amro bankpas. Dat is ook hard nodig want in Jordanie vliegt het geld er doorheen. Recent zijn door de stijging van onder andere voedselprijzen en energiekosten de prijzen voor toeristen ook flink toegenomen. Prijzen die in de Lonely Planet van twee jaar geleden staan, moet je nu zeker met 25 tot 50% vermenigvuldigen. In sommige gevallen zijn de prijzen bijna verdubbeld. Zo geldt dat helaas ook voor de toegang tot Petra. Dit kost nu voor een dag (met overnachting in Wadi Musa) 50JD (Eur 55), voor twee dagen is dit 55JD en voor drie dagen 60 JD. Dat hakt er flink in.    


Ga door met lezen van "Budget en tweede pinadres gevonden"

Het kan soms raar lopen. Het ene moment denk je lekker door Dubai te gaan slenteren, het volgende moment zit je in een Jeep Wrangler in de richting van Hatta (Oman) om daar een piek via een wadi (rivierbedding) te beklimmen. Het overkwam mij gisteren. Halverwege de ochtend ontmoette ik bij het hostel Michael. Hij wachtte daar om opgepikt te worden door Dirk (plaatsgenoot uit Duitsland) en Chris (Brit). Beide zijn al enkele jaren in Dubai woonachtig. Samen met hen wachtte ons een beetje erg veel avontuur voor één dag. We kozen een verkeerde terugweg en bij het vallen van de duisternis raakten we ernstig verdwaald.    
Ga door met lezen van "Verdwaald in Oman"

Ik ben aangenaam verrast door de klasse waarmee FlyDubai mij vandaag heeft vervoerd. Deze budgetcarrier, gestationeerd in Dubai, zit qua prijsniveau tussen Easyjet en Transavia in. Ik vloog voor het luttele bedrag van 100 EUR, inclusief 20 kg bagage, naar Dubai. Een cheapie in dit deel van de wereld. Ik verwachte daarom net zo'n toestanden als bij Ryanair of Easyjet. Je weet wel, overal reclames en om het kwartier word je lastig gevallen omdat ze je iets willen verkopen. Dat is bij FlyDubai niet het geval. Een absolute aanrader voor wie wat centjes wil uitsparen, zoals ik. Jammer genoeg vliegen ze vrijwel uitsluitend van grotere plaatsen in en rondom het Midden Oosten naar Dubai. Dat kan echter toch erg handig zijn voor wie op doorreis is. 


Ga door met lezen van "Eersteklas oosterse budgetvlucht"

Het is nu zo'n twaalf jaar geleden dat er een definitieve vrede tussen Jordanië en Israel is gesloten. In 1994 erkende Jordanië de staat Israel al en in 1998 kwam er een overeenkomst over het gebied bij de rivier de Jordaan. Sindsdien is er niks meer gebeurd, maar het is mij de afgelopen twee dagen wel duidelijk geworden dat ze hier de Israeliërs niet vertrouwen. Tijdens mijn rit gisteren van de Dode zee naar Umm Qais (noorden) moest ik bij diverse militaire checkpoints stoppen. Vooral vlak voor Umm Qais was het veelvuldig raak. En er was meer dat mij opviel.  
Ga door met lezen van "Checkpointje hier, checkpointje daar"

Als Albert Heijn ooit nog eens gaat uitbreiden naar Jordanië, zouden ze eens contact moeten opnemen met het Ministerie van Informatie alhier. Die moeten tonnen archiefmateriaal van de koning hebben in allerlei poses. Ik kom de gekste exemplaren tegen op allerlei borden langs de kant van de weg. Daar kan AH zo een succesvolle campagne mee lanceren, ala de voetbalplaatjes in Nederland. Ik zie het al voor me. Allerlei Arabieren die dubbel of zelfs driedubbel geparkeerd een hele straat lamleggen in de hoop om een plaatje van hun koning te scoren dat ze nog niet hebben, weggegeven door dat deel van de bevolking dat zich niet om de koning bekommert. Zou gegarandeerd prachtige beelden opleveren.    
Ga door met lezen van "Koning Abdullah sparen"

Naast een eerste rondwandeling door Madaba ben ik ook meteen op zoek gegaan naar Jordaans geld. Banken hebben ze genoeg hier in het centrum, alleen bijna geen waar ik met mijn bankpas en creditcard kan pinnen. De eerste drie pogingen bij verschillende banken mislukten, daarna de derde ingelopen om te vragen waar het wel kan. Ik kreeg te horen dat ik het bij de Arab Bank eens moest proberen, die accepteren wel kaarten uit het buitenland. De pinautomaat daar pakte 'm inderdaad, alleen toen ik eenmaal het geldbedrag aangaf, slikte de machine mijn kaart in. Die kwam na een paar keer rammen op 'stop' niet terug.

Ga door met lezen van "Ingeslikte betaalpas en andere pinproblemen"

Afgelopen nacht ben ik neergestreken in Madaba, een relaxte marktplaats iets ten zuidwesten van Amman. De vlucht zelf was lang en niet al te spannend door een transfer in Riga en een tussenstop in Beiroet. Toch was het vreemd om van Nederlands weer, via sneeuw en warm mediterraans, weer in soort van Nederlands weer te landen. Gekker was overigens dat in Beiroet een militair, behangen met typische kalashnikov, constant om het vliegtuig kuierde. Dat is toch wat anders dan landen in Zweden of Spanje.  

Ga door met lezen van "Aangekomen in Jordanië "

Niet alleen kijk ik vol spanning uit naar de reis die bijna voor de deur staat, ook in het Midden Oosten staat het bol van de spanning. Ik ben in iedre geval reuze blij dat ik geen vlucht naar Egypte heb geboekt en in plaats daarvan Jordanië aandoe. Of dit een gelukkige keuze blijft, is echter nog maar de vraag. Als ik het goed begrijp is het koninkrijk voor het overgrote deel afhankelijk van Egyptisch gas. Van dat gas blijft men nu verstoken omdat de belangrijkste pijpleidingen vanuit Egypte vorige week zijn gesaboteerd. Mochten er tekorten ontstaan dan kan dat zomaar een nieuwe voedingsbodem voor protesten opleveren. Het benieuwd mij of die spanning ook voelbaar is als ik er eenmaal aankom. En of dit gevaren met zich meebrengt uiteraard. Het meeste zorgen baart mij echter Iran. Nederland heeft gisteren zijn ambassadeur teruggeroepen uit Teheran. De politieke verhoudingen tussen Nederland en Iran zijn danig onderkoeld door de plotselinge ophanging en onaangekondige begrafenis van Zahra Bahrami. Of dat ook gevolgen heeft voor Nederlandse staatsburgers in Iran is nu nog onbekend. Nieuws hierover zal ik de komende weken nauwlettend in de gaten houden, nog voordat ik voet op Iraans grondgebied zet.    

Het klinkt misschien vreemd, maar ik heb nog nooit met een rugzak gereisd. Dat hoefde ook niet. Met mijn kleine trolleykoffertje kon ik prima uit de voeten in Europa. Of ik had wel weer ergens een auto tot mijn beschikking. Voor mijn komende avontuur is dat niet meer mogelijk. Vanwege de lengte van de reis moet ik meer meenemen dan in dat koffertje kan. Ik voel er ook weinig voor om constant een koffer achter me aan te slepen, zeker niet door het stof van het Midden Oosten. Ik kan daar niet aan ontkomen, want een auto huren is in Iran onmogelijk. Het handelsembargo van de VS heeft verstrekkende gevolgen voor het land. Ze zijn namelijk afgesloten van het internationale betalingsverkeer waardoor bankpassen of creditcards nergens werken. Met je creditcard kun je dus niet meer borg staan voor een huurauto. Goed om een lang verhaal kort te houden, heb ik bij Bever Zwerfsport een rugzak uitgezocht. Het beste zat uiteindelijk de North Face Terra 65l (zie foto). Diens kleine broertje, de Terra 45l, was twee jaar geleden nog testwinnaar bij een test van Op Pad. Ik heb dus denk ik een goede koop gedaan voor €159. Hopelijk zal ik daar na 3 maanden trekken ook nog zo over denken.     

Voor wie zich afvragen waarom ik in godsnaam in Jordanië start met mijn reis, google eens op Petra. Het beeld van die prachtige facade van een antieke tempel, uitgehouwen in de rotsen, is mij na het zien van een foto altijd bijgebleven. Dat geldt niet alleen voor mij. In 2007 is Petra tijdens een wereldwijde internetverkiezing verkozen tot één van de zeven nieuwe wereldwonderen. Ik gun het mijzelf om dit eindelijk eens met eigen ogen te aanschouwen. Het is overigens niet de enige reden dat ik op 12 februari naar Jordanië vlieg. Als echte koulijder heb ik graag een zonnetje. Het is totaal onnodig om flink af te zien in de Turkse bergen, met temperaturen onder het vriespunt, als je ook anders in Iran kan komen. Liever mezelf eerst wat verwennen.           

De Letste vliegtuigmaatschappij airBaltic prijkt zo mooi met twee gewonnen awards op hun website, waaronder een ERA Gold Award. Die hebben ze vast niet gekregen voor hun website. Dat een boeking niet lukt wegens technische redenen is tot daar aan toe, dat het tarief ineens bij een tweede boeking €44 hoger ligt door een fuel surcharge is opmerkelijk. Nog vreemder is dat tijdens de vier pogingen die ik ondernam om een ticket te boeken er steeds meer keuzemogelijkheden voor bij te betalen extra's opdoken. Bij het selecteren van de in te checken koffer verschilde de prijs €7,5 tussen mijn derde en vier poging. Puur technische problemen? 

Ga door met lezen van "Gokken op vliegen met airBaltic "

Amper bekomen van mijn trip naar Engeland staat het Tepskeweekend alweer voor de deur. Nog drie dagen en dan is het zover. Een speciale editie ditmaal en dat zeg ik niet omdat ik 'm samen met Eduard organiseer (alhoewel ). Voor het eerst vliegen we met de voltallige 'gang' naar een Europese topbestemming. Logischerwijs hou ik nog even voor me welke bestemming dat wordt, maar Uje Zuid is nooit ver weg. Meer geven Eduard en ik niet prijs. Wat we er verder gaan doen, is eigenlijk niet eens zo relevant. De gangsters slagen er altijd wel in om ergens een groot feest van te maken. We vertrouwen er op dat dit deze keer niet anders zal zijn. Vooral D'n Bonten Hond en Paddyboy kunnen hun lol op.

Onwennig fileparkeer ik de huurauto achteruit aan de linkerzijde van Crescent Gardens. Ik geloof dat dit de allereerste keer is dat ik dit ooit heb hoeven doen, net zoals de hele rit vanavond als een ontmaagding aanvoelde. Na een extra keertje steken, staat de auto gelukkig goed in een van de vakken. Voordat ik uitstap haal ik nog even een keer diep adem. Ik voel een zweem van opluchting opkomen dat ik vanavond zonder kleerscheuren Bath heb bereikt. Dat links rijden in Engeland heb ik schromelijk onderschat.

Ga door met lezen van "Spoedcursus links rijden overleefd"

Het vak van journalist kan soms zo mooi zijn. Als doorsnee reiziger geniet je slechts zelden een voorkeursbehandeling. Als journalist daarentegen word je regelmatig in de watten gelegd. Mijn bezoek aan Salisbury Cathedral vormde daarop geen uitzondering. Sarah Flanagan, persvoorlichtster, en een bevlogen gids vergezelden mij een dikke drie uur door het gebouw, inclusief lunch. De toewijding en passie waarmee zij dat deden werkte aanstekelijk. Prettig was ook hun interesse in mij en mijn werk, die ervoor zorgden dat ik me al snel op mijn gemak voelde. Het duurde misschien wat lang, maar ik verliet de kerk met een glimlach op mijn gezicht en met mijn maagje gevuld. Precies dat wat zij waarschijnlijk voor ogen hadden. Mij hoor je niet klagen.

Ga door met lezen van "Hartverwarmend toertje Salisbury Cathedral"

Zie hier het prachtige exemplaar van een Iraans visum op mijn naam. Ik ben er trots op dat ik de kans krijg om dat land te bezoeken. Jammer dat ik maar een maand krijg. Ik zou er best een paar weekjes achteraan kunnen plakken. Zou ook flink schelen voor mijn budget, aangezien Iran een spotgoedkope bestemming is. Althans, dat lees ik steeds. Ik ben vooral benieuwd of Iran inderdaad enkel met een imagoprobleem te kampen heeft, zoals de Lonely Planet het land omschrijft. Ik zal het binnenkort allemaal ondergaan. Iran duik ik waarschijnlijk ergens begin maart in op een nu nog onbekende plaats. Ik zal in ieder geval iets anders moeten verzinnen dan ik voor ogen had. Via Turkmenistan kom ik Iran niet meer binnen. Welke plaatsen ik in Iran ga aandoen, staat overigens ook helemaal niet vast. Dat hangt van het weer en mijn gemoed af. De enige zekerheidjes zijn Esfahan en Persepolis. Volg vanaf half februari mijn blog en je zal zien waar ik op dat moment ben.

Oezbekistan is nog verre van een fatsoenlijke staat. Ik kreeg vandaag een telefoontje van V&V Visumdienst dat er een paar zaken ontbraken volgens het consultaat. Ik zou een reisschema van dag tot dag moeten opstellen en op alle locaties moet er een hotel geboekt én betaald zijn (reken op €50 p/n). Klaarblijkelijk willen ze daar geen toeristen of er moet flink gedokt worden. Ik laat me niet op kosten jagen en mijn reisplannen dicteren. Dan maar geen Oezbekistan!

Tegelijkertijd zal ik ook Turkmenistan niet kunnen ontdekken. Ik vroeg een transitvisum aan van Oezbekistan naar Iran, waar ik nu uiteraard naar kan fluiten. Of ik hier mee zit? Nee hoor, de vrieskou van Oezbekistan maakt graag plaats voor het warme Middellandse Zeegebied. Het Registan en andere befaamde plekken aan de Zijderoute kan ik altijd later nog eens bezoeken. Bovendien mag ik het lieftallige Iran gelukkig wel met een bezoek vereren. Voor mijn droombestemming heb ik een visum van 30 dagen toegewezen gekregen. Meer volgt later..

Zojuist ontving ik weer een mail van Iranianvisa.com. Dit keer heeft het er alle schijn van dat er actie ondernomen is, want ik krijg een bericht doorgezonden dat afkomstig is van e_visa@mfa.gov.ir, een bestaand emailadres van het ministerie van Buitenlandse Zaken (MFA). In het mailtje staat het volgende: "Having considered your behavior for taking a cheat application with 2 companies we hereby inform you that your passport number is in watch list and this will check in police border". Zou mijn visumaanvraag nu geweigerd gaan worden of krijg ik straks problemen aan de grens?

Ga door met lezen van "Na dreigende woorden nu ook daden?"

Voordat ik met V&V Visumdienst in zee ben gegaan, had ik al een aanvraag ingediend bij Iranianvisa.com. Zij zouden voor mij zo'n toestemmingscode c.q. letter of invitation (loi) kunnen regelen. Toen bleek dat ik dergelijke code's niet zelfstandig kan aavragen of dit niet zo een-twee-drie wist te vinden voor Turkmenistan en Oezbekistan besloot ik alles maar door V&V Visumdienst te laten doen. Ik ging er van uit dat als ik Iranianvisa.com niet zou betalen zij die service ook niet voor mij zouden leveren. Nu krijg ik al een aantal maal dreigmails dat ik alsnog moet betalen want de dienst is geleverd. Als ik niet betaal wordt dit doorgegeven aan het Ministery of Foreign Affairs (MFA), die de visumverzoeken behandeld, en kom ik op een 'zwarte' lijst. Wat zullen we nou krijgen!     
Ga door met lezen van "Problemen met Iranianvisa.com"

Mijn grootste en misschien wel enige echte hobby is reizen. Sinds ik in februari 2003 mijn eerste eigen reisje ondernam, ben ik aan reizen verknocht geraakt. Het gevoel wat ik tijdens die trip kreeg was overweldigend. Tot dan toe had ik vakantie nooit als iets zaligmakends gezien. Het was meer een gewoonte dat ik ieder jaar met mijn ouders ergens heen ging. Natuurlijk was dat ook leuk, maar onbewust neem je dan nog steeds thuis mee op reis. Dat het een wereld van verschil uitmaakte, merkte ik al gauw tijdens mijn eerste zelfstandige reis. Een onbeschrijfelijk gevoel dat naar meer smaakte, veel meer.

Ga door met lezen van "Reisverslaafde"

Reizen wordt pas echt leuk als je alle tijd hebt om van een plek te genieten. Ik hoopte, nu ik eindelijk eens een lange tijd voor een reis uittrek, dat ik probleemloos mijn reisplannen zou kunnen aanpassen. Een paar extra daagje inruimen voor betoverende plekken of om thee te sippen met intrigerende locals die ik vast wel tegen het lijf zal lopen. Kortom reizen on the fly zoals backpackers dat overal ter wereld doen. Ik zag het al helemaal zitten. Helaas heb ik hiervoor blijkbaar de verkeerde landen uitgekozen. Het woud aan visumvereisten doorspittend, stuitte ik op een aantal vereisten die allesbehalve flexibel reizen toestaan.
Ga door met lezen van "Toch weer een 'georganiseerde' reis"

De papierwinkel voor de visumaanvragen is de deur uit. Het in Breda gevestige V&V Visumdienst belooft zijn best te doen om voor eind januari de visa voor Oezbekistan, Turkmenistan en Iran te regelen. Dat het zo lang gaat duren heeft te maken met de toestemming die je moet krijgen van het ministerie van Buitenlandse Zaken van de desbetreffende landen. Zij moeten je een zogenaamde code dan wel 'letter of invitation' (loi) verschaffen voordat je een visum kan afhalen. Voor Oezbekistan duurt dat vaak al een week of vier werd mij verteld. Pas nadat je een visum voor zowel Iran als Oezbekistan in je paspoort hebt, kun je een aanvraag doen voor Turkmenistan. Hopelijk gaat dat alles lukken!

Zo van de studie ben ik af, nu alleen nog een verhuizing in januari en dan ben ik zo vrij als een vogeltje. Ideaal moment om er eens lekker lang op uit te trekken. Een geschikter moment zal zich denk ik nooit meer voordoen dus ga ik eens lekker uitpakken. Als sinds ik een keer "Around the World in 80 Treasures" zag, droom ik er van om naar Oezbekistan en Iran te gaan. Ik ben nog nooit in een islamitisch land geweest en dat lijkt me een geweldige ervaring, zeker met al die prachtige monumenten die ze daar hebben. En eerlijk gezegd trekt een vreemd oord als Iran me ook wel.

Ga door met lezen van "Afstudeertripje op komst"

Het zou een maandje Zuid-Afrika verkennen worden, totdat een week voor aanvang de plannen drastisch veranderden. Huub werd een week voor vertrek verleid tot een groter avontuur. Zijn stagebeleider vertelde hem dat de landen rondom Zuid-Afrika nog vele malen mooier zijn dan Zuid-Afrika zelf. Huub nam het advies ter harte en in zijn vrije tijd heeft hij nog eventjes een compleet ander reisschema uitgedacht. Een schema dat uiteindelijk leidde tot een onvergetelijke reis door de landen Zuid-Afrika, Botswana, Zambia, Namibië en, al was het maar zeer kort, Zimbabwe.
Ga door met lezen van "Dagboek Zuidelijk Afrika (Deel 1)"

De tweede week was zo nog mooier dan de eerste. Het is zo onwerkelijk om helemaal alleen in een immens grote woestijn te staan. Overal om je heen zie je niets meer dan zand zover de horizon strekt. Zoiets moet je een keer in je leven ervaren, zo apart. De natuurpracht was tot dusver toch al overweldigend. Maar na twee weken nonstop natuur is het tijd voor iets anders. Op naar Kaapstad, volgens velen één van de mooiste steden van de wereld, en Jeffrey's Bay voor een duik in het warme water van de Indische Oceaan.           
Ga door met lezen van "Dagboek Zuidelijk Afrika (Deel 3)"

De eerste week toerden Huub en ik van Johannesburg naar het noordwesten van Botswana. Onderweg zagen we behoorlijk wat dieren, sliepen we op uiteenlopende plekken, maakten we kennis met twee typisch Afrikaanse gewoonten: braaien en corrupte politieagenten, genoten van het natuurgeweld bij de Victoria Falls en staken we illegaal de grens tussen Zimbabwe en Zuid-Afrika over. Dat laatste bespaarde ons een heleboel moeilijkheden. De tweede week staat er nog meer moois op het programma. Allereerst wacht ons de Okavango Delta, waarna we verder gaan naar het schitterende Namibië met zijn ongeëvenaarde woestijnlandschap.     
Ga door met lezen van "Dagboek Zuidelijk Afrika (Deel 2)"

De derde week stond ik het teken van de Kaapse Pracht. Daamee bedoel ik niet alleen de wijnen van Stellenbosch, maar ook de natuurpracht van Kaapstad. Op gastronomisch gebied was Stellenbosch een hoogtepunt, qua natuur genoten we van Cape Point, de Tafelberg en Kaap de Goede Hoop. Langzaam nadert de reis zijn einde en uiteindelijk komt ook Johannesburg weer in zicht, waar ons het vliegtuig wacht om ons thuis te brengen. Tijd om gas terug te nemen en te ontspannen op het brede strand van Durban. Dik verdiend na drie weken 'afzien', hahaha.  
Ga door met lezen van "Dagboek Zuidelijk Afrika (Deel 4)"

2005 Zuidelijk Afrika weergeven op een grotere kaart

2010 Engeland, Wiltshire weergeven op een grotere kaart